وقتی هست انگار که یه کوه پشتته. اصلا وجودش یه معنای دیگه ای داره. تو یک فازه دیگست. قدرت و قاطعیت و منطقش یه الگویه. نمی دونم چطور نگاهشو توصیف کنم؟ شاید خیلی وقتا حرفاش و اوامرش برام تلخه ولی تلخیش می ارزه به هزار تا شیرینی که فقط مزش شیرینه و آدم رو می کشه. آره تلخه ولی سازنده. شاید هیچ وقت گریشو ندیده باشی ولی درونش قلیان احساساتی کنترل شدست. . بهش نگاه کنیم هیبتشو لمس کنیم و وجودشو قدر بدونیم که یه روز باز پشیمون نشیم.
دیگه هیچکی پدر آدم نمیشه.
