براي هر انسان معيارهايي براي تعريف ارتباط وجود داره. يعني مرزهايي وجود داره. محدوديت هايي وجود داره كه بر اساس افكار، عقايد، شرايط و خيلي چيزاي ديگه اون مرزها و محدوديت ها رو تعريف مي كنه. شايد از ديد يكي نگاه كردن، خارج اون محدوده باشه و واسه يكي نزديك ترين ارتباطات داخل اون محدودش باشه. پس يكي از پارامترهاي موثر در ارتباطات همين مرزها و محدوديت هايي هست كه هر نفر بر اساس همون چيزايي كه گفتم براي خودش تعريف مي كنه.
حالا يه پارامتر ديگه هم هست و اون برداشتي كه آدما از اطرافيانشون دارن. يا به عبارتي همون جايگاهي كه آدما از اطرافيانشون در ذهن خودشون قرار مي دن. در اين شرايط آدما براي يه تعداد افراد خاص كه حالا تعريف اين خاص بودن بر مي گرده به نوع اعتماد و نگاهي كه به طرف دارن و معيارهايي كه دارن، محدوده و مرزهاشون رو كمي تغيير مي دن. يعني طبيعتا علاوه بر بحث پايه ديدگاهي هر انسان به ارتباطاتش نوع شناختي كه از طرف داره در اون ارتباط و تعريف اون محدوده و مرزها تاثير گذاره. كه هم از طرفي به قواعد اصليش آسيبي نمي رسونه و هم از طرفي تفاوتي رو در برخورد با افراد اطرافش قائل هست. همه اينا رو گفتم كه بگم جايگاه اطرافيان و ميزان شناختي كه آدما از اونا دارن در تعريف اون معيارها تاثير گذاره. خب اين بحث  رو اين جا رها مي كنيم.

مي دونيم يكي از راه هاي اعتماد به اطرافيان، شناخت محدوده ها و مرزهاي تعريف شده طرف و مهمتر پايبند بودن بر اون محدوده ها و مرزها مي تونه باشه. بحث مقيد بودن به اين محدوده هاي تعريف شده براي هر فرد مطلب بسيار مهمي هست. اينكه فرد هر محدوده اي داره به اون محدودش به عنوان ايدئولوژي رفتاريش نگاه كنه و هيچ چيز باعث نشه اونو زير پا بذاره. از طرفي هم مي دونيم كه مهم ترين عامل قدرت بخشيدن به پايه ها و بنيان اون مرزها و محدوده ها يا به نوعي پايبند بودن به اونا، عقل و منطق هست كه از نظر من كاملا مطلق هست. يعني در شناخت ها و نحوه ي ايجاد ارتباطات بايد با عقل مطلق بررسي بشه. (چون وجود احساسات در تصميم گيري باعث انحراف تحليل عقل مي شه حتي كمترين مقدارش.) اينا رو هم گفتم كه بگم يكي از مهم ترين معيارهاي اعتماد به اطرافيان شناخت محدوده ها و مرزها و اطمينان از پايبندي به اون مرزها هست كه اونم وابسته به وجود عقل صحيح و سالم و تحليل منطقيه. اين مطلب رو هم رها مي كنيم!

پس براي ايجاد ارتباط و اعتماد مي شه با توجه به بحث بالا به 2 مورد مهم اشاره كرد كه طبعتا مستقل از هم عمل نمي كنن ولي خيلي راحت مي شه ميزان تاثير هر كدوم رو مشخص كرد.

مي دونيم كه معمولا ارتباط بر اساس محدوده و مرزهاي خاص هر فرد تعداد افراد بيشتري رو در خودش جاي مي ده. به نوعي ارتباط بر اساس اون محدوده ها و مرزها عام تر هست و ارتباط بر اساس اون جايگاه ذهني يا همون اعتماد ها خاص تر هست.

با گفته هاي فوق يكي از راه هاي شناخت افراد رديابي روابط اجتماعي و شخصيتيش هست كه مي شه از طريق اون به محدوده ها و مرز هايي كه فرد براي خودش در نظر گرفته پي برد و از بررسي اين مرزها ميشه حدودا به طرز فكر فرد رسيد.
قابل گفتن هست كه از نگاهي ديگر اين روابط موجود در هر فرد و به تناسب اون محدوده ها و مرزهاي ارتباطيش همون خروجي هاي اون سيستم پردازش ذهني اي هست كه تو بحث شناخت افكار گفته بودم و اگه تو اين مرحله شناختي نسبي هم از اون سيستم پردازش ذهني طرف يا همون ايدئولوژي فكري داشته باشيم كارمون راحت تر هم ميشه!!!
مي بينين كه شناخت ادما درسته كار خيلي سختيه و خيلي وقتا خطا داره ولي اين به اين معنا نيست كه هيچ وقت نميشه هيچ كس رو شناخت يا حداقل كليات فكري و ديدگاهي طرف رو درك نكرد.