داشتم به مرگ فكر مي كردم. البته بحثش خيلي گسترده تر از اون هست كه بشه تو همين چند خط و پست در موردش بحث كنيم ولي خب يه خرده كه ميشه ناخنك زد بش!!!

اگه قراره بگين ما از زمان مرگ خبر نداريم يا اينكه آدم تا زندست بايد زندگي كنه و از اين حرفا كه من بهش مي گم خلط مبحث، اين پست رو نخونين!
نظرتون در مورد مرگ چيه؟ تا حالا بش فكر كردين؟ منظورم تجسم مرگ هست. اينكه كي و چطوري خواهيد مرد؟ (ترسناك شد ها!!!) اينكه كجا آخرين جايي هست كه با چشاتون مي بينين و بعد...؟ كيا آخرين افرادي هستن كه مي بينينشون؟ صبح يا شب؟ با چه وضعيتي؟ خيلي از جزئياتي كه ادم مي تونه اونا رو تجسم كنه. چه حسي دارين؟ نمي خوام تو اين بحث در مورد فلسفه مرگ و دنياي بعد از مرگ و مباحث بنيادين صحبت كنم. بيشتر مي خوام تجسمش كنيم. آخه آدم وقتي يه چيزو تجسم مي كنه احساس مي كنه بش نزديك تره، بهتر مي تونه بفهمش و راحت تر باورش كنه.

من تو اين بحث با توجه به محتوي و شيوه بحث، مرگ رو يك نوع هيجان در نظر مي گيرم و از اين ديد بهش مي پردازم.

هميشه دلم مي خواست و البته مي خواد كه موقع مرگ در هوشياري كامل باشم تا از لحظه لحظه اين رويداد آگاه باشم و تمام فرايندشو با تمام وجودم درك كنم. شده بعضي وقتا سوار مثلا ترن هوايي با از اين وسايل شهربازي هيجان زا مي شين! بعضيا كلي پول مي دن و وقت مي ذارن و كلي زحمتو متحمل مي شن ولي در زمان اون بازي چشاشونو مي بندن، حواس خودشونو پرت مي كنن و هر كاري كه اصلا متوجه او فرايند بازي نشن و در نتيجه هيچ هيجاني رو درك نمي كنن. خب يكي بگه تو كه نمي خواي از اين هيجان استفاده كني چرا اين همه هزينه مي كني؟؟!!! البته يه فرقي هست كه واسه مرگ چه هزينه بكني چه نكني بايد تجربش كني!! خب با اين ديد مي شه نگاه  كرد كه حالا كه يك هيجان بسيار وسيع و عظيم قراره مفت مفت بدون هيچ هزينه اي براي هر فردي در نظر گرفته شده چرا استفاده نكرد از اين هيجان؟؟؟

نگرانيم از اين بود و هست كه نكنه لحظه مرگ، در هوشياري به سر نبرم و در يك فضاي خلصه گونه و بيهوشي چشم از دنيا ببندم. اون لحظه اي كه ديگه قراره همه چيز تموم بشه، اون افرادي كه قراره براي اخرين بار ببينمشون و همچنين آخرين افرادي هستن كه مي بينمشون. ديگه قراره بري براي هميشه، يك خداحافظيه واقعي، يك رفتن قطعي، اين كه بدوني وقتي چشماتو بستي ديگه هرگز اون فضا و افراد و اطراف رو نخواهي ديد. اين كه ندوني وقتي چشاتو مي بندي بعد كه باز مي كني چي مي بيني؟ كجا هستي؟ خيلي بار هيجانيش بالايه ها!!! همينطور كه دارم فقط مي نويسمشون و فقط يه خردشو با زبون خيلي ساده نام مي برم يه احساس هيجان بهم دست مي ده حالا فكرشو بكنين اون لحظه با اين همه بار هيجاني و ابهام و گنگي واقعا مي شه بهوش بود و هر آن از شوق و بار هيجانيش هوش از سر آدم نره؟! همينش منو مي ترسونه كه همون اول كاري هوش از سرم بره و از درك لحظه لحظه اين فرايند محروم بمونم! نمي خوام بيشتر از اين بش بپردازم. باقيش ديگه با خودتونه. فقط يه خرده جزئي تر به اين لحظه تاريخي كه تو زندگي هر كس فقط يك بار صورت مي گيره و به نوعي مرحله عطف زندگي هست براي دگرگوني از حالتي به حالت ديگه، يه تحول واقعي، يه دگرديسي بزرگ و . . .توجه كنيم.